Een vrouw kan alles alleen doen

Jeanne-Rose René is “gewoon begonnen” met het bouwen van een huis
op Saint Lucia

Als je aan de Caribische eilanden denkt, denk je aan turquoise wateren, zonnige stranden en schilderachtige landschappen. Voor Dr. Jeanne-Rose René, ingenieur en directeur van een adviesbureau voor het beheer van watervoorraden, is het Caribisch gebied meer dan een vakantiebestemming – het is haar thuis en tevens een bron van inspiratie. Ze is expert in toegepaste hydrologie en overstromingsvoorspellingen. Ze woont en werkt in Kempten, Beieren, en reist naar alle werelddelen om organisaties en overheden te ondersteunen en om gespecialiseerde lezingen te geven. Voor een project dat haar nauw aan het hart ligt, de bouw van een zelfontworpen droomhuis in Saint Lucia, waar ze geboren en getogen is, ging ze echter een buitengewone uitdaging aan. “Ik heb veel verschillende interesses en wilde het huis zelf ontwerpen volgens mijn eigen wensen. Maar het was moeilijk om een echt betrouwbare en gekwalificeerde aannemer te vinden die ook nog tijd had. Dus besloot ik niet alleen het huis te ontwerpen, maar ook de handen uit die mouwen te steken en het zelf te bouwen,” vertelt Jeanne-Rose René.

Ze ruilde haar laptop, bureau en vergaderruimtes in voor een hamer, zaag en laserafstandsmeter, vertrok naar Saint Lucia en werkte op haar eigen bouwterrein in plaats van aan berekeningen en concepten voor klanten. Toch heeft ze zelf geen ambachtelijke opleiding gevolgd. “Helaas,” betreurt ze. Haar bachelordiploma in civiele techniek is haar verbinding met de bouwsector.

Het ontbrak me echter aan praktische kennis; ik had nauwelijks ooit een boor in mijn handen gehad. Toen ben ik gewoon aan de slag gegaan en heb ik mijn logische manier van denken en mijn procesgerichte en systematische manier van werken gebruikt.

Jeanne-Rose René

Via een kennis die een bouwbedrijf heeft in Saint Lucia, kon ze 8 m² MEVA MonoWal bekisting lenen. Deze bekisting is zeer succesvol in opkomende markten. Ze coördineerde zelf de levering op het bouwterrein. Maar ze had te weinig bekisting om in één fase monolithisch te kunnen storten. De muren werden gebouwd in verschillende cycli en ze moest gelamineerde OSB-platen gebruiken voor de vloerbekisting. Een compromis, want voegen en dus mogelijke lekken moesten worden voorkomen.

Het optrekken van de muren verliep des te beter. “Ik kon meteen werken met MonoWal. Wanneer ik technische ondersteuning nodig had, belde ik het MEVA-team, dat al mijn vragen snel beantwoordde en mij van afbeeldingen voorzag. Je hebt niet veel technische kennis nodig voor de montage en demontage. De technische instructies waren voldoende. De bekisting is licht en ik kon de elementen alleen verplaatsen en monteren.” De eerste muur werd in maart 2024 gestort en de ruwbouw was klaar in september. Het resultaat is indrukwekkend, “maar sommige dingen hadden beter gekund,” zegt de ambitieuze eigenaar zelfkritisch over haar ambachtelijke vakmanschap.

Het huis op de kaap van Moule-à-Chique wordt door de eigenaar “Belvedere” (Italiaans-Frans: “mooi uitzicht”) genoemd. Idyllisch gelegen boven een baai met prachtig uitzicht op zee, heeft het een benedenverdieping van 111 m² en een begane grond van 160 m². Dr. Jeanne-Rose René hechtte veel waarde aan een gebouw dat duurzaam zou zijn en weinig onderhoud nodig zou hebben. Ze had een droomhuis voor ogen met een esthetisch, minimalistisch ontwerp van zichtbeton in een lichte, warme tint. Hiervoor liet zij per schip uit Turkije witte cement aanvoeren.

Het beton is heel helder en mooi geworden met zwarte deeltjes van de additieven. In de meeste gevallen bereikte ik het gewenste zichtbetonoppervlak, behalve op een paar plaatsen waar de bekistingsvoegen niet goed gesloten waren of de bekisting te veel of onvoldoende geolied was. Helaas was er geen geschikt ontkistingsmiddel op het eiland, dus het vinden van het materiaal was een echte uitdaging.

Jeanne-Rose René

Er waren verschillende arbeiders ter plaatse om het beton te storten. Het storten werd nl. bemoeilijkt door het steile, onbegaanbare terrein op de beboste helling. Een vannepomp gebruiken was dus niet mogelijk. Een leidingpomp zou niet economisch zijn geweest en zou te veel van het speciaal gemengde beton hebben verspild. Het enige alternatief was een betongoot. Er waren ongeveer 15 stortfases nodig voor het gebouw.

Om veiligheidsredenen, bijvoorbeeld bij het klimmen en voor het dragen van zware lasten, was er altijd een arbeider bij haar op het terrein. “Helaas had mijn collega niet veel vertrouwen in mij als vrouw. Dat leidde soms tot conflicten, ook omdat ik netjes werken belangrijk vind. Ik denk doelgericht en heb menige handgreep in twijfel getrokken,” vertelt dr. Jeanne-Rose René als ze terugblikt. Toch is ze achteraf gezien over het algemeen positief: “Ik heb echt elke dag genoten van dit werk. De wetenschap dat ik dit allemaal voor mezelf deed, motiveerde me altijd weer opnieuw.” De ruwbouw is af en vrienden uit Duitsland hielpen in november 2024 met het installeren van de ramen en deuren. De binnenwerkzaamheden zijn nu aan de gang.